در چالش با تمرکزگرایی

پشت صحنه های سکوت

تنظیم: تارا نجد احمدی

كمپين يك ميليون امضا، امروز و در آستانه دومين سال حيات خود همچنان از پويا ترين تجربه هاي حركت اجتماعي در بدنه جامعه ايران است. اين حركت توانست با وجود موانع بسیار به مثابه يك جنبش اجتماعی پویا راه خود را بپیماید. از نقاط قوت حرکت های فمنیستی، شفافیت و جسارت آن درنقد مستقیم خود است. خودی که مقدس نیست و اگر لازم باشد باید تخریب و دوباره ساخته شود. از نقد نمی گریزد و همواره سعی دارد با علنی ساختن مشکلات و دغدغه هایش شیوه های تازه ای برای ادامه فعالیت خود خلق کند.

آنچه در دوسال اخیر با حضور و اعلام موجودیت جمع فعالان کمپین ایجاد شد الگویی خلاق است که قابلیت تعمیم به بسیاری از فعالیت های گروهی را دارد. از مهم ترین ویژگی های این حرکت این است که حین پروسه همواره "شکل" خود را می سازد چون همه ما معتقدیم "شکل عملا برابری طلبانه حرکت ماست که نهایتا برابری را خواهد آفرید". دراین دوسال تجربیات نابی را در چگونگی سازماندهی جنبشی چنین گسترده و متنوع از سر گذراندیم. کثرت گرایی در ذات این حرکت است و شاید بتوان گفت تمامی فعالیت های موجود در کمپین تهران تلاشی برای گریز از تمرکز و چالشی در این عرصه بود. کوششی بود برای حرکتی افقی در برابر سلسله ای عمودی و هرمی، نقدی بود در برابر حذف، سازمان دهی نه سازمان سازی، شفافیت و نه ابهام سازی،...از جمله مباحث عینی و ملموسی بود که هرروزه در این دوساله در زندگی شخصی و اجتماعی مان تجربه کردیم، خودمان را به آزمون گذاشتیم و فاصله عمل و نظرمان را سنجیدیم. در کنار اوج و فرودهای ناشی از فشارهای امنیتی که بر تنش های داخلی مان نیز می افزود از مسائل داخلی نیز غافل نماندیم هرچند گاه مسائل درون جنبشی ما را از ستم های بیرونی غافل می کرد که گاه موجب می شد نقد به یکدیگر را با بازی خودی و ناخودی حکومتی اشتباه بگیریم.

آنچه در پی می آید یادداشت های برخی کنشگران کمپین است که نظرات خود را در مورد شیوه های کار در کمپین یک میلیون امضا و نیز ایده هسته های خود بنیاد، کمیته های کمپین و همچنین اختلاف نظرهایی که در ماه های اخیر بین برخی کنشگران کمپین تهران وجود داشت نوشته اند. این یادداشت ها در کنار یکدیگر شاید شمع های کوچکی باشند که هر یک از زاویه ای متفاوت نوری بر اتفاقات ماه های گذشته می تابانند. ادای دینی به واقعیت شاید. واقعیتی که تاکنون تنها از یک زاویه روایت شده است. برای جلوگیری از گسترده و پیچیده تر شدن کلامی که اگر مکتوب نمی شد شاید روزی غرقمان می کرد. اختلاف نظرها باید قبل از آن که زیر زمینی شوند، شاخ و برگ پیدا کنند، به شایعه تبدیل شوند، یا خصمانه جلوی فکر و عمل ما را بگیرند بیان شده و تحلیل شوند، در غیر این صورت به ابزار دیگری برای سرکوب تبدیل خواهند شد.

هدف از ثبت روایت های کنشگران این حرکت طرح کیفیت اختلافات بین گروهی نیست. مغایر با تلاش برای همبستگی بین کنشگران جنبش زنان نیست که راهی برای رسیدن به آن است. روند فعالیت این گروه تجربه ای است که در حوزه ی فعالیت های اجتماعی زنان ایران باقی خواهد ماند و بهتر آن که روایت های صادقانه و منصفانه از این داستان به ثبت واقعیت های آن کمک کند.

این بریده نوشته ها آینه شکسته ایست که امروز از ورای تکه های آن و انعکاس های متفاوتش می توانیم به تصاویری که از خود آفریده ایم نگاهی دوباره بیندازیم.

بازداشت شدگان مراسم 22 خرداد آزاد شدند

رخوت بهار مرا گرفته، مثل هميشه. هرسال.

اين روزهاي ابتداي سال چنان در كسالت و رخوت و خواب آلودگي فرو می روم كه زندگي عادي ام از روال خارج مي شود و این حس ديگر در هيچ روزي از سال تكرار نخواهد شد.

و مثل بيشتر روزهاي اخيرم مشغول خودمم و درگير كتابها.

اين كتابهاي لعنتي ديوانه كننده.

اينها كه مرا به دنياهاي ديگر مي برند و فكر را در مشت مي گيرند.

و هر جزئي از بدنم و هر ذره از وجودم كه فرياد مي كشد و اين بوي بهار و اين نسيم عيد به اين بي تابي دامن مي زند.

باید نوشتن را از سر بگیرم.

حرف برای گفتن زیاد است.

***

جلوه جواهری یکی دیگر از اعضای کمپین یک میلیون امضا بازداشت شد

نگرانم.

همه ما مثل مریم گزارشگر درد و رنج زنان هستیم

روز 26 آبان ماه مریم حسین خواه، یکی از صدها فعال کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز و یکی از بی شمار روزنامه نگاران و نویسندگان مدافع حقوق زنان را در پی احضاریه ای کتبی در دادگاه انقلاب بازجویی کردند و به خاطر نوشته ها و فعالیت هایش در سایت «تغییر برای برابری» (سایت کمپین یک میلیون امضاء) و سایت «زنستان» (ارگان مرکز فرهنگی زنان) به تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب متهم کردند و پس از تعیین قرار وثیقه ای 100 میلیون تومانی، به خاطر نداشتن وثیقه به بند عمومی زندان اوین منتقل کردند. این درحالی است که سایت تغییر برای برابری یکی از سایت های کمپین گسترده و پرتنوع یک میلیون امضاء و متعلق به همه اعضا و هواداران آن است و بسیاری از معترضان به قوانین تبعیض آمیز موجود علیه زنان، در آن قلم می زنند، گزارش تهیه می کنند و در مجموع آن را اداره می کنند. ما فعالان حقوق برابر همگی با برداشتن گام هایی هرچند کوچک در جهت آگاهی رسانی به مردم و هموطنان خود در مورد نظام حقوقی تبعیض آمیز کنونی سعی کرده ایم تجربه ها و گزارش ها و دردهای جامعه زنان را هر جا امکان پذیر بوده مکتوب سازیم، چه در سایت های خود همچون تغییر برای برابری، زنستان، کانون زنان ایرانی، میدان و... چه در وبلاگ های خود و چه در روزنامه های رسمی کشور و چه به صورت شفاهی و چهره به چهره.

از این رو اگر مسئولیت و گزندی از فعالیت های قانونی و خبررسانی شفاف و انتشار مکتوبات و مقالات در سایت «تغییر برای برابری» یا سایت «زنستان» متوجه هر یک از کنشگران این جنبش باشد قطعا بر دوش تک تک ما امضاء کنندگان این نامه که خود را متعلق به جنبش حقوق برابر و مدافع آن می دانیم، قرار دارد. همه ما مدافعان و فعالان جنبش حقوق برابر، همچون مریم حسین خواه، گزارشگر درد و رنج زنان کشورمان هستیم، همه ما می نویسیم و به نظام حقوقی ناعادلانه کنونی، معترض ایم. ما نیز با انعکاس رنج و درد جامعه زنان و مکتوب نمودن روند فعالیت های مسالمت آمیز و مصلحانه خود در سایت ها، وبلاگ ها و روزنامه های مختلف از جمله تغییر برای برابری و زنستان، با مریم حسین خواه شریک ایم از این رو همه سایت هایی که از حقوق برابر می نویسند را متعلق به خود می دانیم و بی شک این سایت ها نه از آن یک فرد (مریم حسین خواه) و نه از آن هیچ یک از فعالان جنبش حقوق برابر (به تنهایی) نیست بلکه متعلق به همگی کسانی است که در آن قلم می زنند و اعتراض خود را نسبت به قوانین تبعیض آمیز فریاد می کنند. بنابراین، همگی ما مسئول همه آنچه در این سایت ها و در دفاع از حقوق زنان انتشار می یابد، هستیم. ما امضاء کنندگان این بیانیه در جهت انعکاس درد و رنج زنان و به منظور اصلاح قوانین تبعیض آمیزی همچون تعدد زوجات، دیه نابرابر، افزایش سن مسئولیت کیفری دختران و... مانند مریم حسین خواه در راه احقاق حقوق زنان و بهبود زندگی آنان سعی می کنیم آموزه های خود را از زنانی که دچار معضلات ناشی از وجود این قوانین تبعیض آمیز شده اند در سایت های زنانه و روزنامه ها و مجلات مکتوب و منعکس سازیم. بی شک اگر «مریم حسین خواه» مسئول نوشته ها و فعالیت های خود در سایت های زنانه، از جمله سایت های زنستان و تغییر برای برابری و فعالیت در کمپین یک میلیون امضاء است ما نیز کمتر یا بیشتر، قبل یا بعد از او، در این راه قدم برداشته ایم و حال اگر قرار است او در زندان باشد برای همان کاری که همه ما نیز کرده ایم، پس هزاران فعال و مدافع حقوق برابر در ایران باید راهی زندان ها شوند. از این رو ما امضاء کنندگان این نامه با صدای بلند اعلام می کنیم که: همه ما همچون مریم حسین خواه در مقابل احقاق حقوق شهروندی زنان هموطن مان، خود را مسئول می دانیم و از این رو دست به قلم می بریم و مشکلات را منعکس می سازیم و آن که اکنون در زندان بسر می برد خواهر ماست که بی گناه و به جرمی به زندان برده شده که همه ما هر روز و هر ساعت انجام می دهیم. ما مسئولیم و مانند مریم حسین خواه نگران شرایط دردناک و اسف بار زنان کشورمان هستیم از این رو می نویسیم، گزارش می دهیم و برای حساس کردن افکار عمومی جامعه مان به معضلات زنان، اخبار تهیه می کنیم و اگر ظلمی به دختری در هر جای سرزمین مان روا شود به آن اعتراض خواهیم کرد. چون ما خود را مسئول و دلسوز شهر و کشوری می دانیم که در آن زندگی می کنیم حتا اگر زن باشیم و نظام حقوقی کشورمان حقوق زنان را نیمی از حقوق شهروندان مرد به حساب آورد.

صدور وثیقه 100 میلیون تومانی برای مریم حسین خواه

مریم را آزاد کنید ( وبلاگ حامیان مریم)

وقتی "ع" را دستگیر کردند٬ برای اولین بار در زندگی ام با دستگیری کسی مواجه شدم که از نزدیک می شناختمش. تا قبل از آن اگر کسی را دستگیر می کردند و یا برایش حکمهای بلند مدت صادر می کردند٬ شاید مثل اکثر مردم خبر را می خواندم٬ تاسفی می خوردم و از کنارش می گذشتم. اما این بار داستان متفاوت بود٬ دیگر نمی تونستم بی تفاوت بگذرم. او را دیده بودم٬ حسش کرده بودم٬ فهمیده بودمش. هر گوشه ای نگاه می کردم صوتش و برخورد کوتاهم با او مقابل چشمانم بود٬ حرکات پرانرژی و تاسف عمیقی که از دیدن عکس آن کودک آفریقایی دچار سوئ تغذیه در چشمانش بود٬ در ذهنم نقش بسته بود. دیگر نمی توانستم مثل گذشته بگذرم و بروم. او دیگر برایم تنها یک نفر که در راه آرمانش پیه همه چیز زا به تنش مالیده بود ٬ نبود. او یک انسان بود٬ کسی که حق زیست داشت٬ احساس داشت٬ آرزو داشت٬ کسی که هیچ کس دیگر حق نداشت به خاطر ابراز عقیده او را محبوس کند.

 هرچند به تنهایی کاری از دستم بر نمی آمد٬ هرچند غصه های مرا نه او می فهمید و نه تاثیری در شرایطش داشت٬ اما چه شبها که برایش اشک ریختم و چه روزهایی که تمام فکرم رنجی بود که او می برد. تا اینکه بالاخره او آزاد شد و دلنگرانی های من برای او هم تمام شد.

بعد از آن روزها بسیاری از دوستانم به زندان افتادند٬ حکم های سنگین دریافت کردند و آزار های بسیار دیدند. رفتند و آمدند. کم کم از شدت حسهایم کاسته شد٬ دستگیری ها و زندانها برایم عادی شد. دوستی می رفت زندان و آزاد می شد و ما به دیدنش می رفتیم و آزادی اش را جشن می گرفتیم و بعد بعدی و بعدی و بعدی. انگار که زندگی همین است. مبارزه اجتماعی و فعالیت همین است٬ زندان رفتن دارد ٬آزار دارد ٬بی توجهی دارد و همه ی این جریانان طبیعی است. قانون است. و روال همیشه همینطور بود و هست و خواهد بود.

این چرخ گشت و گشت تا اینکه سه دوست همکلاسی مان احمد قصابان٬ مجید توکلی٬ احسان منصوری را از پشت نیمکتهای دانشگاه به اوین بردند. و بعد از ماهها در بازداشت بود آنها را محکوم به زندانهای بلند مدت کردند. به خاطر گناه ناکرده!

و هنوز مرکب حکم آنها خشک نشده است که می شنویم حکم دلارام علی قطعی شد و او باید دو سال و نیم از عمرش را در زندان بماند.

و بعد از مدتها سکوت و رخوت همان حس قدیمی به سراغم آمد. اکنون که می نویسم هنوز باور نکرده ام که دلارام را به زندان می برند. با خودم فکر می کنم اگر دلارام برود اجرای احکام مامورین با خنده به او می گویند: " دخترم همه ی اینها شوخی بود. برگرد به خانه ات!" اما حیف که شوخی نیست. حیف!

امروز انگار تمام خستگی های عالم را گذاشته اند روی شانه هایم و وزنه هایی به وزن همه ی مصائب جهان را بسته اند به پاهایم و صورت آن دختر با روسری قرمز و لبخندی سرشار از زندگی تنها تصویر ذهنم است. دختری که در هر جمعی با شوخی ها و خنده هایش نشاط می آورد. همان دختر با آن لباسهای رنگارنگ محلی و شلوار بلوچی اش. همانی که بندری می رقصید و محال است او همراهت باشد و در تهران گم شوی! اویی که پدرش مثل همه پدران نگران آینده اش است و مادرش هر وقت می خواهد پایش را از در بیرون بگذارد دعای خیرش را بدرقه ی راهش می کند. همانی که دو ماه پیش ازدواج کرد و خواست بنویسند زوجه هرگز مهریه طلب نمی کند. آری دلارام علی٬ فعال حقوق زنان و سنگ صبور کودکان کار و خیابان پامنار.

دختری از ما٬ مثل ما. مثل الهه٬ مریم٬ زهرا٬ فاطمه٬ نرگس و خیلی های دیگر با این تفاوت که تاب بی عدالتی و تبعیض و نابرابری را نمی آورد. رنج کودکان و زنان برایش غیر قابل تحمل است. گریه های کودک یتیم بمی قلبش را می قشارد.

دختری که تادیروز با ما سر یک کلاس می نشست٬ شوخی می کرد٬ دیر می آمد ٬ زود می رفت! شیطنت می کرد. مثل همه ی ما کنکور داد ٬ استرس داشت٬ دنبال کار گشت٬ ازدواج کرد٬ خانه اش را با عشق و سلیقه چید. مثل همه ی ما.... اگر چه آرمان دارد و برای رسیدن به آرزویش٬ برابری و آزادی٬ تحمل خیلی چیزها هم برایش آسان باشد. اما حالا دلارام ۲۴ ساله ی ما ٬ دختری از ایران٬ به خاطر گناه ناکرده و دلیل نامعلوم٬ به تاوان دست شکسته اش و و در عوض فریادهای برابری خواهانه اش باید بهترین سالهای زندگی اش را پشت میله های زندان بگذراند. باید اوج جوانی اش را در اتاقهای کوچک اوین به شب برساند.

دلارام دختر تمام مادران این سرزمین و خواهر همه ی ماست. ساده از کنارش نگذریم. در زندان دیدن خواهران و برادران و فرزندانمان برایمان عادی نشود٬ عادت نشود. دلارام٬ احمد٬ مجید٬ مازیا٬ روناک و .... می تواند خواهر یا برادر و فرزند هر کدام از ما باشد. به نبودنشان به ندیدنشان به جای خالیشان عادت نکنیم.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حکم دلارام علی موقتا متوقف شد!

سه تن از فعالان اجتماعی خرم آباد که در کارگاه کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز دستگیر شده بودند، آزاد شدند

کارگاه آموزش حقوق زن در خرم آباد با حمله پلیس، ضرب وشتم و بازداشت شرکت کنندگان و اعضای کمپین یک میلیون امضا متوقف شد. 25 شرکت کننده این کارگاه تا نیمی از شب در بازداشت بودند. رضا دولتشاه، بهمن آزادی و خسرو نسیم پور فعالان اجتماعی خرم آباد که مورد ضرب و شتم پلیس نیز قرار گرفته بودند همچنان در بازداشت بسر می برند و به رغم پیگری های دوستان و خانواده هایشان هیچ خبری از وضعیت و مکان بازداشت شان اعلام نشده است.جرم آنها برگزاری یک کارگاه آموزشی در خانه ای کوچک و با عده ای محدود است در مورد قوانین نابرابر همچون تعدد زوجات، شهادت، دیه نابرابر و.. یعنی همان مسائلی که برخی از مسئولان کشورمان هم گاه و بیگاه مطرح کرده اند.

ما هم برای این اتفاق مممون کلی برنامه و مراسم داشتیم و داریم.

کنفرانس مطبوعاتی که عالی برگزار شد٬ جشن سالگرد که محشر بود و سورپرایزهای بچه ها و کتاب!

راستی از ۴ شهریور در فرهنگسرای بهمن نمایشگاه نقاشی ای به نفع کمپین برگزار می شود. مدت این نمایشگاه ده روز است. بشتابید.

جشن تولد کمپین در چند شهر دیگر هم برگزار می شود.

تولدت مبارک!

امروز در سالگرد واقعه 18 تیر، شش تن از فعالان جنبش دانشجویی: بهاره هدایت (دبیر کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت و فعال جنبش زنان) به همراه پنج تن دیگر از اعضای شورا مرکزی تحکیم (محمد هاشمی، علی نیکو نسبتی، مهدی عربشاهی، حنیف یزدانی و علی وفقی) که با استناد به اصل 27 قانون اساسی مبنی بر آزادی اجتماعات، در مقابل دانشگاه امیرکبیر (در خیابان ولیعصر)، کنار هم نشسته بودند (و پلاکاردهایی برای آزادی دوستان شان در دست داشتند)، دستگیر و زندانی شدند. این شش فعال دانشجویی آنجا نشسته بودند تا بگویند چرا پس از گذشت 2 ماه از بازداشت 8 تن از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر (عباس حکیم زاده، علی صابری، احمد قصابان، مقداد خلیل پور، مجید توکلی، پویان محمودیان، مجید شیخ پور، احسان منصوری) با نادیده گرفتن کلیه قوانین و ضوابط آیین دادرسی، از داشتن وکیل محروم هستند و 2 نفرشان هنوز از تماس یا ملاقات با خانواده خود محروم مانده و در انفرادی به سر می برند؟
صبح امروز این شش جوان عدالت خواه، مظلومانه نشسته بودند تا خواهان آزادی هرچه سریعتر دوستان دانشجوی خود شوند. اما نه فقط تحصن کوچک و مسالمت آمیز و قانونی شان با خشونت و دستگیری آنها پایان داده شد بلکه چند ساعت بعد ناگهان به دفتر سازمان ادوار تحكيم وحدت نیز یورش برده و با پلمب غیرقانونی آن، همه کسانی را که در آن مکان حضور داشتند (عبدالله مومني، بهرام فياضي، مرتضی اصلاحچی، مجتبی بیات، عزت الله قلندری، حبیب حاج حیدری، مسعود حبیبی، سعید حسین نیا، آرش خاندل و اشکان غیاسوند) بازداشت کرده اند و امروز بهاره هدایت، به عنوان تنها دختر در میان جمع 16 جوان دستگیرشده دیگر، احتمالا یکه و تنها در بخش زندان زنان زیر فشار روحی و روانی بیشتری قرار داد.
پیش از آن نیز برای برخی از فعالان دانشجویی دیگر که در جنبش زنان نیز فعال هستند، احکام سنگین و غیرقابل باوری صادر کرده اند. نمونه بسیار تاسف برانگیز آن، حکم سنگین دلارام علی است که در تجمع قانونی و مسالمت آمیز 22 خرداد میدان هفت تیر مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و در دادگاه انقلاب به 2 سال و 10 ماه حبس قطعی و 10 ضربه شلاق محکوم شد یا آزاده فرقانی، نسیم سلطان بیگی و بهاره هدایت، که صرفا به اتهام شرکت در تجمع قانونی و مسالمت آمیز 22 خرداد، به 2 سال حبس تعلیقی محکوم شدند. به راستی معلوم نیست بر سر قانون اساسی که حق تجمع و تحصن را با صراحت به رسمیت شناخته، چه آمده است، که این چنین حتا از تحصن مدنی شش نفر از فعالان دانشجویی که به تنهایی بر زمین سرد محیط متعلق به خودشان (یعنی دانشگاه) روی زمین نشسته اند نه تنها جلوگیری می شود بلکه آنان را زندانی می کنند و 10 نفر دیگر را لابد به جرم «تجمع در آپارتمانی کوچک» متعلق به خودشان (دفتر ادوار تحکیم) بازداشت می کنند؟
آن 8 نفر دانشجوی جوان دانشگاه پلی تکنیک و امروز این 16 جوان فعال در جنبش دانشجویی و نیز دختران جوان و مدافع حقوق برابر همچون بهاره هدایت، دلارام علی و... همگی فرزندان سرافراز این جامعه و نیز جنبش زنان هستند که امروز بدون هیچ ضابطه ای به زندان ها سپرده شده اند یا احکام سنگین دریافت کرده اند. ما زنان این مرز و بوم ، این جوانان برومند را با خون جگر بزرگ کرده ایم و آنان را در جامعه ای مملو از اعتیاد رو به گسترش مواد مخدر، و جرم و خشونت رو به تزاید، سالم و آزادمنش بار آورده ایم، ما آنان را بزرگ کرده ایم تا با شور و ایمان لایزال شان به احقاق حق و آزادی، برای سرزمین شان خوشبختی و عدالت به ارمغان آورند، تا زندگی ساز شوند، تا ارزش های زیبای برابری انسان ها را پاس بدارند، تا شعله های امید به فردای بهتر را زنده نگه دارند. پس چرا باید مورد ضرب و شتم قرار گیرند و زندانی شوند و از آموخته های انسانی مادران شان در «اعتراف نامه ها»، به «توبه» مجبور شوند ؟ شما ای «پدران حکومتی»، بدانید ما زنان ایران زمین با احساس و عشق مادرانه، این جوانان را با وجود هزاران تنش و خشونتی که در جامعه ایجاد کرده اید، بزرگ کرده ایم و به آنان آموخته ایم که هرآن چه خوبی و زیبایی و رفاه و خوشبختی را برای خود می خواهند با بقیه مردم هموطن شان تقسیم کنند. این موج خشونتی که امروز راه انداخته اید، خواهی نخواهی مادران این مملکت را در برابر خودتان قرار داده اید.
ما زنان همواره در زندگی خود صبور بوده ایم تا زندگی بهتری برای فرزندان مان بسازیم، اما بدانید اگر پای زندگی فرزندان مان به میان آید، «صبر» و «خاموشی» را فراموش خواهیم کرد. چرا که امروز احساس می کنیم وظیفه انسانی و اخلاقی و نیز مادرانه ماست که فرزندان مان را از خشونت و تحمل مجازات های غیرمنصفانه و غیرقانونی، حفظ کنیم و البته می دانیم هیچ سلاحی نداریم به جز عشق به آینده فرزندان سرزمین مان، از این رو با چنگ و دندان هم که شده آن را پاس خواهیم داشت. همچون وقتی که در خانواده سینه سپر می کنیم و جگر گوشه هایمان را از خشونت برخی «پدران» کم تحمل شان حفظ می کنیم، امروز نیز در برابر این موج خشونت، سینه مادرانه خود را سپر خواهیم کرد و برای آزادی فرزندان مان لحظه ای از تلاش دست نخواهیم کشید.

فقط آمدم با دو روز تاخير ۲۲ خرداد روز همبستگي زنان ايران را تبريك بگم. همين. به اميد برابري.

پي نوشت: هرچي ديروز تو مهموني جنبش زنان خوش گذشت ٬ امروز از دماغم در اومد. نقشه برداري ژئودتيك و تحليل شبكه را شدم ۲. باور كنيد!

***